പുതിയ പാഠ്യപദ്ധതി ആരംഭിച്ചിട്ട് ഇന്നേവരെ നമുക്ക് അധ്യാപകശാക്തീകരണത്തെ കുറിച്ചും രക്ഷാകർതൃശാക്തീകരണത്തെ കുറിച്ചും മാത്രമേ അലോചനകളും പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉണ്ടായുള്ളൂ. കഴിഞ്ഞകാല അനുഭവങ്ങൾ വെച്ച് കുട്ടികളുടെ ശാക്തീകരണത്തെ സംബന്ധിച്ചും ചില പ്രവർത്തനങ്ങൾ എറ്റെടുക്കാൻ കാലമായെന്ന് തോന്നുകയാണ്.
നമ്മുടെ കുട്ടികൾ
ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഹൈസ്കൂൾ ക്ലാസുകളിലെ കുട്ടികളെ കുറിച്ചാണ് അധികാനുഭവങ്ങൾ ഉള്ളത്. പുതിയ പാഠ്യപദ്ധതിയിൽ കൂടി കടന്നുവന്നവരാണിവർ. ചെറിയ ക്ലാസുകളിൽ കൂടി കടന്നുപോന്ന ഒരു പാടനുഭവങ്ങൾ ഇവർക്കുണ്ട്. പ്രോജക്ടുകൾ, അസൈന്മെന്റുകൾ, സെമിനാർ, ഗ്രൂപ്പ് പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ഫീൽഡ്ട്രിപ്പുകൾ….തുടങ്ങി നിരവധി. സ്വാഭാവികമായും ചെറിയ ക്ലാസുകളിൽ ഇവരെല്ലാം ഈ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോരികയായിരുന്നു. അതിലെ സുഖങ്ങളും ദുഖങ്ങളും അവർക്കറിയാം. എന്നാൽ ഇങ്ങനെയുള്ള ‘കടന്നുപോരൽ’ മുതിർന്ന ക്ലാസുകളിൽ അർഥപൂർണ്ണമാവണമെങ്കിൽ അതിലെ തത്വശാസ്ത്രവും ചിന്തയും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. രീതിശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഉള്ളുകള്ളികൾ ഉൾക്കൊള്ളേന്റതുണ്ട്.
ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ മുതിർന്ന ക്ലാസുകളിൽ (8 മുതൽ) ഇരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ മനോഭാവം എന്താണ്? സ്കൂളിലേക്ക് കുട്ടിയെ പറഞ്ഞയക്കുന്ന രക്ഷിതാവിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ്? കുട്ടിയെ പഠിപ്പിക്കാൻ എത്തുന്ന മാഷിന്റെ മനസ്സിലൊ? സ്കൂൾ പി.ടി.എ, മാനേജർ, വിദ്യാഭ്യാസ അധികാരികൾ എന്നിവരുടെ യൊക്കെ മനസ്സിലോ? സമൂഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളോ?സർക്കാറിന്റെ പ്രതീക്ഷകളോ?
കുട്ടിയുടെ വിചാരങ്ങൾ
ഇപ്പോൾ ഹൈസ്കൂളിൽ എത്തി. ഇതേവരെ പഠിച്ചതിനേക്കാളൊക്കെ
